Doodzonde

Zo ziet de oude bibliotheek van Zeewolde, ontworpen door architect Koen van Velsen, er tegenwoordig uit. Aangekocht door projectontwikkelaar Shao in 2007. De Bibliotheek moet een luxe Grand Café worden. Een ontmoetingsplaats van luxe horecabedrijven. Maar daar komt weinig van terecht. Er hangt nu zelfs een verhuurbord aan de deur. Ondertussen laat de eigenaar het gebouw verwaarlozen. Diverse ruiten liggen eruit, multiplex er voor in de plaats, grafitti, kots. Kortom: doodzonde.

Jokkende wethouder?

De raadsvergadering was gisteren weer eens als van ouds een politiek rommelhok. Dit keer toverde wethouder Jos Huizinga (CDA) een brief uit 2005 uit de hoed, waaruit zou blijken dat oud-wethouder Michiel Schouten (Leefbaar Zeewolde) geweten zou (kunnen) hebben dat de vermaledijde precariobelasting aan de inwoners van Zeewolde zal worden doorbelast. Destijds informeerde hij de raad dat dit hem niet bekend was. Tja, in dat geval zou hij de raad dus foutief hebben voorgelicht en dat kan de huidige wethouder Jos Huizinga lelijk opbreken. Hij is immers verantwoordelijk. Als het allemaal inderdaad zo is natuurlijk. Dus eerst maar eens een gedegen onderzoek zodat de ondersterste steen boven komt. Wordt ongetwijfeld vervolgd.

Martin Bril is dood

Goedemorgen, maandagochtend. Daar gaan we weer. Een nieuwe week. Ik kan niet zeggen dat ik er zin in heb. Het gaat een week van chemokuren worden. Maar eerst moet nog een plaatsje in de herberg worden gevonden. Zoveel mensen hebben kanker dat sommigen moeten wachten op hun beurt. Ik hou niet van wachten. En met mijn kanker gaat het al ook niet zo lekker, ik bedoel; de zaak loopt eerder uit de hand dan dat de ziekte zich timide ergens in een verborgen hoekje van het lichaam terug heeft getrokken. Het begint zo langzamerhand een kwestie van een wonder te worden. Was ik maar een wielrenner met teelbalkanker, dan kon ik goeie sier maken met de genezing ervan, maar ik ben geen wielrenner. En met mijn ballen zit het goed. Dat brengt mij erop dat ik vorige week natuurlijk aandacht had moeten besteden aan de Omloop Het Volk, de eerste wielerwedstrijd van het seizoen. Maar ik zag de wedstrijd, door Remco Campert altijd zo mooi melancholiek en modderig onder woorden gebracht, over het hoofd omdat hij tegenwoordig Omloop Het Nieuwsblad heet. Dat kun je nauwelijks de naam van een wielerkoers noemen, maar in België kan alles, dus als de krant Het Volk op de fles gaat, noem je de bijbehorende wielerwedstrijd gewoon naar de volgende krant: Het Nieuwsblad. ‘Nog iets gedaan dit weekend?’ ‘Lekker naar het Nieuwsblad gekeken.’ Zo gaat langzaam alles wat mooi, melancholiek en modderig is ten onder, nou ja, het blijft wel bestaan, het kleumende publiek langs de route, de zwiepende populieren die zo mooi verbeelden dat de coureurs tegenwind hebben, het met modder getekende gezicht van de winnaar, maar het is net alsof het in scène is gezet. 

Alles is precies zoals je je voorstelde bij de Omloop; zelfs al was het een schitterende dag, dan nog zal er worden afgezien in barre omstandigheden. Die maken we gewoon. De koers is niet voor niets vernoemd naar een krant, dé plaats om te liegen dat het gedrukt staat. 

Terug naar mijn ballen. Daar zit het dus goed mee, maar met de rest van het lichaam is het huilen. Dat doe ik dan ook met enige regelmaat, vooral als ik post krijg die mij ‘Beterschap!’, ‘Sterkte!’ en ‘Hou je taai!’ toewenst. Dat is allemaal post, ik weet het, die uit een goed hart komt, maar waar ik dus geen reet aan heb. ‘Beterschap!’ Dat wens je iemand met een hardnekkige griep, ‘Sterkte! vind ik de moeilijkste, zeker als de sigarenboer het ook al tegen je begint te zeggen. Om van wildvreemden nog maar te zwijgen. En wat zeg je terug? ‘Insgelijks!’ ‘U ook!’ ‘Krijg de tering.’  Mogelijkheden te over, maar het blijft een bezoeking. Er is geen zak aan om kanker te hebben, en al helemaal niet aan kanker met metastasen, een woord dat mij altijd aan Meta de Vries en ‘Lekker weg in eigen land’ doet denken, een volkomen onschuldig radiodingetje op zondagochtend dat ons naar de verkeerstuin in Assen, het Dolfinarium in Harderwijk of het hoofdstedelijke spaarpottenmuseum probeert te lokken. Kom dan wel met de trein, dat reist wel zo rustig. Metatasen, het is eigenlijk het enige dansbare woord in de kankerbusiness, en ‘aanslaan’, ik was het bijna vergeten.  ‘Slaat de chemo aan?’  ‘Daar kunnen we nog niets van zeggen. Het blijft koffiedik kijken.’  En dus gaan we door met waar we mee bezig waren: het grote koffiedik-kijken, het wachten op een wonder. Buiten hoor ik de wind aantrekken. Wat fijne maartse buien kan ik ook wel gebruiken.  Volkskrant 9 maart 2009

De Krom

Ook opgevallen dat VVD-er Paul de Krom de laatste tijd steeds vaker in beeld komt. Zijn laatste actie: motie tegen legerimam Ali Eddaoudi (die is eigenlijk geen imam, maar choit). Met slechts één stem is zijn motie verworpen om deze man als geestelijkgezorger voor onze troepen in Afghanstan aan te stellen. Hou Paul in de gaten, daar gaan we nog veel meer van horen!

Fietsenstalling

In Zeewolde is het verrekte moeilijk om fatsoenlijke fietsenstalplaatsen bij bushaltes aan te leggen. Al maanden ligt er een raadsopdracht bij het college, maar de uitvoering ervan gaat zo traag als een slak op een teerton. Nieuwe bushaltes worden - ook vertraagd - weliswaar aangelegd, maar fatsoenlijke stallingsmogelijkheden voor fietsen, ho maar. Bijgaande foto maakte ik vanmorgen op de Sportlaan/Gelderseweg: Fietsen all over te place, zelfs óp het bushokje....

Amerongen

De Amerongseberg: een klim van 5%. Behoorlijk zaar. Zondag reden we met een klein groepje van de WTC van Zeewolde naar die berg uit het rijtje Dutch Mountains. Lengte 1.6 kilometer, hoogte 59 meter....ik moet nog een hoop trainen om de laagste berg bij onze bungalow in Zuid-Frankrijk te kunnen befietsen: 700 meter.... wel lekker veel kilometers gemaakt: 105 kilometer. Het profiel van de Amerongsberg hierboven.

Spierpijn viel mee

Achteraf valt alles mee.

Zo ook de clinic met meesterknecht Henk Lubberding.

Na een aantal tips van de meester himself kwam ik toch daadwerkelijk en nog redelijk intact op de Posbank aan. Het heeft toch wel wat dat je door dezelfde persoon uit de wind wordt gehouden die dat ook deed met Zoetemelk, Jan Raas en noem ze maar op - het hele peleton profiteerde van Henk Lubberding. Enfin, we maken ons nu op voor de Amerongse Berg, 2e Paasdag, vanuit Zeewolde en weer terug: 110 kilometer. Hij gaat lekker zo.

PS: de wielrenner links dat ben ik, naast Lubberding die aanwijzingen geeft.

Lubberding

Wielrenner houd mij nogal bezig de laatste tijd. Morgen dus een clinic met meesterknecht én oud NL-kampioen Henk Lubberding http://nl.wikipedia.org/wiki/Henk_Lubberding Ter viering van het 15-jarig bestaan van de Wieler Tour Club (WTC) Zeewolde.

Morgenochtend eerst de theorie en wat fijne kneepjes en dan nar de lunch onder persoonlijke begeleiding va Hen de Veluwe op: de Zijpenberg, de Posbank en de Emmapyramide zijn de "Dutchmountains" die beklommen worden! Dat wordt spierpijn maandag...

Rondje Hoog Soeren

Regen, hagel en wind. Dus fietsen. Gisteren was het flink raak. Negentig kilometer stoempen. Van Zeewolde naar Hoog Soeren op de Veluwe en weer terug. Van Garderen naar Hoog Soeren leek het wel op crossfietsen. Aangekomen bij Hotel Hoog Soeren zagen we er niet meer uit..nat en modderig en toch mochten binnen onder het genot van een kopje koffie op adem komen en ons aan de openhaard warmen. Hulde! Prachthotel: http://www.hotelhoogsoeren.nl/

Overigens weet ik het nu zeker: ik haat valsplat. Maar gek genoeg kan ik na zo'n tachtig kilometer het aquaduct bij Harderwijk richting Zeewolde nog best nemen. En dat is best een vervelende helling. Woensdagavond doen we een rondje in de buurt, 35 km slechts want voor het donker weer thuis. De snelle jongens van de Club doen zondag mee aan de Ronde van Vlaanderen, samen met 18000 andere fanatiekelingen.

Financieele crisis

Tjonge wat een maatregelen! Onbegrijpelijk dat CDA, PvdA en CU zo lang hebben moeten 'onderhandelen' over een crisisakkoord. Volgens Balkenende is de afgelopen weken 'indringend' door de regeringspartijen overlegd, lees: ze hebben knallende ruzie gehad... Enfin: het is een flut akkoord. Het lijkt mij dat als er niets wordt gedaan de effecten nog groter zijn...

Okay de vliegtaks is weg. Goede zaak. Die had er ook nooit mogen komen. Net als de verpakkingstaks. Maar waarom nou niet slim stimuleren en investeren. Vooral om de woningmarkt en de bouwsector wat ruimte geven. Dus: halveer nou de overdrachtsbelasting en maak het opknappen van het eigen huis fiscaal aantrekkelijk. En verhoog de nationale hypotheekgarantie naar 3,5 ton. En help mensen die een nieuw huis gekocht hebben, maar het oude nog niet hebben kunnen verkopen. Laat ze hun tweede hypotheek in plaats van twee jaar, drie jaar aftrekken. Dát brengt in ieder geval beweging in de woningmarkt, die nu volledig op z'n gat ligt. En voorts: weg met die stroperige procedures, maak een noodwet om snel te kunnen starten met de noodzakelijke wegenbouwprojecten.

Lichtpuntje: het Kabinet wil de liquiditeit van bedrijven - ook van het midden- en kleinbedrijf - verruimen. Hoe en wat zal de komende dagen wel duideleijk worden. Hoop ik.

Rent a Whizz-Kid

Je moet er maar opkomen! Nissan van Blankenstein is een slimme ondernemer die een Wegenwacht voor computerproblemen heeft bedacht. Foutmeldingen, virussen, software- of hardware-problemen? Rent a Whizz-Kid zorgt voor een ervaren computerspecialist die binnen 24 uur uw computerproblemen bij u thuis oplost. En dat in heel Nederland. Kijk maar eens op de website http://www.rentawhizzkid.nl/

Hel van Laren

Afgelopen zondag was het dan eindelijk zover; met een peletonnetje van een man of twintig de 'Hel van Laren' gefietst. 't Viel wel mee. Tachtig kilometer, waarvan de helft tegen de wind. Maar lekker in het peleton kom je aardig mee. De Stichtse Brug - voor mij een bekimming van de 1e categorie - heb ik wonderwel in een razend tempo genomen; 36 km/uur omhoog, lekker gevoel om met de snelsten mee te kunnen. Na de winterwintermaanden gebruikt te hebben om de conditie op peil te krijgen (mountainbiken kan ik iedereen aanbevelen), gaat nu het wegseizoen beginnen. Doel: 4500 km. En van de zomer natuurlijk nog een colletje in de Pyreneeën, niet direct de Tourmalet, eerder de Col d'Aspin - ook geen kleintje overigens, maar minder hoog.

OAD IS DE SLECHTSTE REISORGANISATIE DIE IK KEN

Het zal je maar gebeuren: ga je met je gezin een midweekje naar Parijs, blijkt dat OAD je kamers niet heeft geboekt, of heeft overboekt, of niet goed heeft doorgegeven; in ieder geval het hotel is vol. Krijg je te maken met zo'n 'sorry-sorry-manager' die wel een oplossing weet. Kom je dus in een extreme dump terecht achter Gare du Nord! Ongedierte, peuken overal, urinelucht, kortom wat je kunt verwachten in deze achterbuurt. Natuurlijk regel je dan snel voor veel geld een ander hotel en krijg je het de volgende dag met veel Frans gedoe voorelkaar dat je in het hotel -waarvoor je OAD hebt betaald - toch nog je bestelde kamers krijgt. Maar niet heus. Want pas rond middernacht en na verbaal geweld komt er wat beweging en krijg je eindelijk twee kamers, zij het dat er één persoon op de grond moet liggen. Het zal je maar gebeuren. Nou, het is ons dus overkomen. En als je dan thuisgekomen bij OAD e.e.a. uitlegt - en niet eens om teruggaaf vraagt - dan word je doodleuk als leugenaar weggezet en krijg je te horen dat die 'sorry-sorry' schurk een juist handelende manager is. Bij OAD is het dus de noormaalste zaak dat je een hoop geld betaalt voor iets dat je niet krijgt en dat als je ze wijst op de wanprestatie deze als juist wordt afgedaan. Vandaar dat ik aan iedereen die het maar horen wil zeg: OAD IS DE SLECHTSTE REISORGANSATIE DIE IK KEN.

Verleden week lanceerde Difrax een exclusieve fopspenencollectie die in samenwerking met de ambassadeurs van stichting Orange Babies is ontwikkeld. Caroline Tensen, Suzanne Klemann en Henk Schiffmacher waren aanwezig en lieten vol trots hun eigen ontworpen fopspeen zien aan het grote publiek. De mooiste levert Henk Schiffmacher: “Naast alle zoetsappige fopspenen die er zijn zal ik met mijn fopspeen kleine piraten groot brengen. Het is een zwarte speen geworden met in elke hoek een doodskop van een piraat. Ik vind het erg stoer dat babyartikelen fabrikant."

Knap van Difrax dat zij het aandurft om deze toch wel gewaagde fopspeen op de markt te brengen. Het blijkt dat de zwarte fopspeen van Schiffmacher een gat in de markt is. De fopspeen was binnen 24 uur via de webshop van Difrax al uitverkocht!

Per verkochte fopspeen doneert Difrax één euro aan stichting Orange Babies. De totale opbrengst zal stichting Orange Babies besteden aan de opbouw van een kraamkliniek in het stadje Kaoma, Zambia. Orange Babies steunt de opbouw voor een nieuwe, moderne afdeling gynaecologie en verloskamers. Mooi doel. http://www.difrax.nl/ en http://www.orangebabies.nl/

bron: EZPress® News Distribution BV - http://www.ezpress.eu/

150 miljoen, wat zou jij er mee doen?

Het kabinet heeft door een meevaller 150 miljoen extra te besteden, elke coalitie partij mag voor 50 miljoen een plannen indienen bij minister Bos. De PVDA heeft al bekend gemaakt wat te doen met de extra 50 miljoen, ze gaan armoede bestrijden. Ze vinden belangrijk dat de voedsel en energie prijzen worden gecompenseerd. Het CDA heeft ook een fraaie bestemming, ze willen 50 miljoen steken in het opknappen van oude kerken. besteden aan het behoud van industrieel erfgoed en cultureel erfgoed. De kleinste coalitiepartij ChristenUnie wil het geld aanwenden voor de opvang van tienermoeders en hulp aan vrouwen die uit de prostitutie stappen. Wat zou jij doen met 150 miljoen?

Herrie in Zuid

Ermelo moet bij het afgeven van evenementen op Strand Horst ook de mogelijke gevolgen voor geluidsoverlast in Zeewolde mee laten wegen. dat vindt de VVD Zeewolde. Aanleiding daartoe is het driedaagse MultiPop evenement dat eind juni op Strand Horst werd gehouden. Er werd vooral in Zeewolde Zuid behoorlijk geklaagd over de enorme geluidsoverlast die zo erg was dat hier en daar de ramen in hun sponningen trilden. De DJs waren letterlijk te volgen en de basdreunen hielden kinderen en ouderen uit hun slaap. De VVD heeft hierover kritische vragen gesteld aan het Zeewoldense college. Wij willen dat het college bij hun Ermelose collega's er op aandringen dat er in de toekomst bij het verstrekken van de vergunningen rekening wordt gehouden met de bewoners van Zeewolde Zuid. Op en rond Strand Horst zullen in de toekomst nog meer evenementen gehouden worden. De VVD zal de ontwikkelingen scherp in de gaten blijven houden want wij hebben geen trek in een Vuurkaap in het kwadraat.

Cees 50

En ineens ben je vijftig jaar. Zomaar. En als je terugblikt, dan lijkt het nog maar zo kort geleden dat je onbezorgd als kind door het leven ging. Mijn vroegste herinnering dateert van de kleuterschool. Ik herinner me nog veel hoe het er toen toeging, eind jaren vijftig. M'n vader had zo'n grote Chevrolet, m'n broer een beginnende vetkuif. Alles was nieuw, in mijn ogen althans. De huizen, de straat, de school, m'n eerste step. Alles zag er netjes uit. En het was ook altijd mooi weer. De vuilnisbakken waren nog klein, van die zinken emmers met een nummer erin gestanst; de consumptiemaatschappij was nog niet begonnen. M'n grootvader hield van voetbal, en sigaren. Hij was een driftige Amsterdammer, met een klein hart. In z'n vrije tijd suppoost bij DWS. Door Wilskracht Sterk. Op zondagmiddag moesten we allemaal even stil zijn, dan luisterde we met ingehouden adem naar de voetbaluitslagen. De Volewijckers, Holland Victoria Combinatie, Sittardia, GVAV, Emma, ADO, Blauw-Wit, Fortuna '54 (jaar ouder dan ik..). Allemaal namen die mij erg bekend in de oren klinken. Thuis bewaarde m'n vader kranten met berichten over belangrijk gebeurtenissen : de watersnoodramp, Hongarije, atoomproeven. Toen ik een jaar of 7 was wist ik er alles van. We zaten midden in de Koude Oorlog. Spannend. Geluidsbarrièreknallen, tanks op de openbare weg. De Russen! Ik dacht echt dat het ieder moment oorlog zou worden. Er werd ook nog zoveel over 'de oorlog ' gesproken. Kan ook niet anders want het was nog maar zo kort geleden. De Moffen die deugden niet. Dat wist ik al vroeg. Ze hadden fietsen gestolen en joden vermoord. En er werd honger geleden. M'n vader moest aardappelen halen, helemaal voorbij Deventer. Lopend. Hij was door Mustangs beschoten en ze hadden geprobeerd z'n aardappels te pikken. Hij was toen een jaar of 23. Op verjaardagen kwamen ooms vertellen wat ze in de oorlog allemaal hadden gedaan. Het was altijd spannend. Een oom had nog steeds een enorme voorraad conservenblikken in de kelder, voor als de oorlog komt. We hadden de NAVO en straaljagers. Er gingen raketten naar de ruimte en er was een Muur. 'Het IJzeren Gordijn' hield alles tegen. Bovendien sprak iedereen altijd over 'achter' het IJzeren Gordijn. Dat was een geruststellende gedachte. In m'n achterhoofd klinkt 'Ramona' van de Bleu Diamonds en - heel gek - Catharina Valente ('Itsy bitsy teenie weenie Honolulu strand Bikini'). Televisie: we hadden thuis een vroeg exemplaar, van Philips. Zolang ik mij kan heugen hebben we TV gehad. Dappere Dodo (Hai Dodo, hai Kees!) en Okki Trooi. En natuurlijk Pipo de Clown. Ik mocht op zaterdag altijd naar de Flinstones kijken en daarna naar bed. Een enkele keer keek ik stiekem naar een -avondlange?- uitzending van het Vara's Dansorkest... De REM kwam. Er kwam een antenne bij en wij keken dag-in-dag-uit naar Rintintin, Ed het Sprekende Paard en George Formby in It's in the air. Elvis Presley werd grijs gedraaid. Maar al gauw kwamen er de Beatles en de Rolling Stones en een hele batterij groepen en groepjes die een onuitwisbaar musicale herinnering in mijn geheugen hebben gegrift. Radio bestond uit Veronica 192. Ik has zo'n grote transistorradio met een enorme afstemschijf. Daar stond Rias Berlin op, de Amerikaanse propaganda zender die in het Duits uitzond, en ook Sender Freies Berlin, Radio Free Europe, AFN (American Forces Network - hier hoorde ik voor het eerst Wolfman Jack!). En ik had er de kortegolf op: radio Luxembourg. Dat was het 's avonds helemaal, samen met Radio Caroline. Diepe indruk maakte de LP Revolver van de Beatles en natuurlijk het hele spul van Woodstock. De film Woodstock heb ik nog in het Amersfoortse Grand Theater gezien. Moet 1973 zijn geweest, toe we in het zelfde theater de Golden Earring (toen al zonder s) hebben gezien. Another 45 miles en natuurlijk Radar Love. We hadden toen natuurlijk ook Marc Boland en T-Rex; ook mijn haar groeide lang. Uiteraard een legerjas en een pukkel. En een Tomos 4L. Opgevoerd. Vanzelfsprekend. Ik was een jaar zeventien en er was nog steeds geen oorlog. Vrijheid blijheid. Zuipen in de Petomaan in Amersfoort. Heel even leek het fout te gaan: oliecrisis. Ik zie een bewogen Joop den Uyl tijdens zijn finest hour. Het zal nooit meer zo worden als het was, zei hij. PvdA- flauwekultaal. Brommer weg: auto. Een nogal gezapige VW 1600 uit 1970. Gekocht voor 2400 gulden bij Pon's Automobielhandel in Amersfoort. Inmiddels bij Phonogram aan de slag. Dan gaat het ineens heel snel. Het tempo komt erin. Er moet worden gestudeerd, management, communicatie, journalistiek en nog meer communicatie. Er wordt carrière gemaakt: eerst verslaggever bij de Philips Koerier (dank je wel Eef Brouwers dat je mij de kans bood), het vak van pr-journalistiek geleerd van -later- radioman Joop de Wilde, later de corporate communicatie in. Via Philips bij het Amerikaanse AT&T terechtgekomen. Daarna bij Unisource, en joint venture van KPN. De halve wereld gezien. Voor het eerst 'achter' het IJzeren Gordijn gekomen: Warschau, Moskou, Kiev, Praag, Chernikow (vlakbij Chernobil...), Lvov/Lviv/Lemberg. De VS, Canada, Het Midden-Oosten, you name it. En onderwijl Kitty tegengekomen, in 1985 getrouwd, drie kinderen gekregen en inmiddels diep geworteld in Zeewolde. Midden in de Internet-boom een eigen bedrijf opgericht: Steijger.comm. We gaan naar ons zevende jaar. We zijn onderdeel van twee internationale netwerken. Onze grootste klanten komen uit China... En dan ineens ben je vijftig. Jemig wat gaat het snel.

License to tell

Het is gelukt! BondPR is van de grond. Een nieuw Europees PR-netwerk dat de belangrijkste landen 'dekt'. De nieuwe Europese media relations onderneming heeft locale kantoren in acht landen. Steijger.comm is mede-oprichter en zal de organisatie in de Benelux voor z'n rekening nemen. Achter BondPR staat Chris Kaday voormalige directeur van Commodore Computers. Hij zat in de directie van Burson-Marsteller, een van de grootste PR-bureaus ter wereld. Hij is nu een veelgevraagd spreker over high-tech marketingvraagstukken. Managing Director is oud-journalist Tom Burgess en de financiele man is Stephen Clarke , die z'n sporen bij het grootste onafhankelijke Engelse PR-bureau Chime Communications heeft verdiend. BondPR levert kosteneffectieve media relations voor technologiebedrijven, biedt schaalbare en meetbare campagnes in Europa en het Midden-Oosten met één accountcontact, rapportage en facturering. Inmiddels is het pitchen voor nieuwe Europese accounts begonnen. Er liggen nu enkele interessante ijzers in het vuur. Bedrijven en instellingen kunnen BondPR inschakelen voor hun Europese PR-campagnes. Wat het bijzonder maakt is dat er wordt gewerkt met slechts een klantcontact om locale pr te bedrijven in de belangrijkste Europese markten. Zo'n korte lijn betekent tijdwinst en levert een niet onaanzienlijke kostenbesparing op. De methode lead-PR past Steijger.comm ook toe bij GlobalFluency, het netwerk voor wereldwijde campagnes. Stel je voor: s'ochtends heb je een afstemming over een productlancering met mij in Zeewolde, 's middags worden gelijktijdig in acht landen de belangrijkste journalisten geinformeerd. BondPR, het Europese bureau met een License to Tell!

Wolderwijd

Deze foto is genomen op het Wolderwijd tijdens een van de woensdagavondwedstrijden van de Watersportvereniging Zeewolde. Het Wolderwijd is een stukje voormalig Ijsselmeer en behoort tot de grootste binnenwateren van Nederland. Een geweldig vaartgebied. Waar ik natuurlijk als zeiler veel gebruik van maak. Het Wolderwijd (naam bedacht door Godfried Bomans, net als Nuldernauw) is sinds de aanleg van het aquaduct bij Harderwijk, veel beter bereikbaar. Mijn zeilboot Doene Doene (een Beneteau Oceanis van 9 meter) ligt in de jachthaven Wolderwijd, op ca 2 minuten van ons huis. Dit jaar is er van zeilen echter niet veel gekomen: Steijger.comm heeft het gewoonweg te druk. In 2006 gaat dat veranderen. Mijn plan is om de woensdagavond competitie ook daadwerkelijk in z'n geheel te zeilen. Heerlijk om de week te breken met een potje zeilen in de avondzon. > Aanvulling Juni 2008: DoeneDoene is inmiddels verkocht, de zaken namen te veel tijd. Bovendien in 2007 een nieuw bedrijf gestart: EZPress www.ezpress.eu en ook als raadslid aan de gang gegaan. We gaan nog wel een keer een bootje kopen...als het wat rustiger wordt.

Kicken

Mijn zoon Vincent in de Corvette van Astrid: kicken! Mijn vrouw's vriendin Astrid had het racemonster (8 cyl, 400pk) een weekeinde op zicht. In het dagelijks leven rijdt autogek Astrid overigens in een Rover Discovery 2.7TDV6 met slechts 190pk. Behelpen dus. Zo'n Corvette is heel wat beter. Je trekt er ook heel wat bekijks mee. In Zeewolde valt dat nog wel mee (we zijn hier gewend aan nog snellere Spykers). Bovendien ben je in een Corvette in 0,3 seconde door het dorpcentrum heen. Maar als je dat vaak genoeg doet, kijkt men toch op.